Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 30 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim jest zgodny z art. 137 Konstytucji.

Uzasadniając zgodność zaskarżonej regulacji z ustawą zasadniczą, Trybunał zauważył, że konstytucja i unormowania ustawy z 2009 r. traktują nadanie obywatelstwa jako uroczysty, władczy i jednostronny akt głowy państwa, mocą którego cudzoziemiec zostaje włączony do polskiej wspólnoty państwowej.

Rozstrzygnięcie Prezydenta ma charakter uznaniowy, bowiem powołana ustawa - podobnie jak konstytucja - nie uzależnia nadania obywatelstwa od spełnienia jakichkolwiek przesłanek, ani nie przewiduje możliwości odwołania się od decyzji podjętej przez Prezydenta.

Zobacz: TK : Wyłączenie prokuratora prowadzącego postępowanie przygotowawcze

Nadanie obywatelstwa w tym kształcie uwzględnia wszystkie tradycyjne cechy rozważanej instytucji, a postanowienia ustawy z 2009 r. cechy te - w porównaniu z ustawą z 1962 r. - jeszcze wzmacniają. Uznanie za obywatela polskiego jest natomiast dokonywane w drodze decyzji administracyjnej, podejmowanej przez wojewodę na wniosek cudzoziemca, w przypadkach enumeratywnie wskazanych w ustawie. Decyzja ta nie ma charakteru uznaniowego, lecz związany, gdyż wojewoda jest obowiązany ją podjąć, jeżeli cudzoziemiec spełnia wymienione w powołanej ustawie warunki, potwierdzające jego faktyczne związki z Polską.

Odmowa uznania za obywatela może mieć miejsce tylko w przypadku, gdy nabycie obywatelstwa powodowałoby zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, co stanowi jedyne kryterium ocenne przewidziane przy uznaniu za obywatela. Decyzja w przedmiocie uznania za obywatela, jak każda decyzja administracyjna, podlega kontroli sądowej. Oznacza to w konsekwencji, że nadanie obywatelstwa i uznanie za obywatela są dwoma istotnie różniącymi się sposobami uzyskania obywatelstwa polskiego.

Zobacz: TK o nadaniu tytułowi egzekucyjnemu klauzuli wykonalności

Uznanie okazałoby się konkurencyjne względem nadania tylko wówczas, gdyby - podobnie jak nadanie - zostało ukształtowane jako akt uznaniowy lub gdyby warunki, od spełnienia których uznanie jest uzależnione, miały charakter pozorny. Takich zastrzeżeń nie można sformułować w odniesieniu do ustawy z 2009 r., skoro przesłanki uznania za obywatela wymieniono w niej enumeratywnie i mają one charakter obiektywny.

Źródło:Trybunał Konstytucyjny

Zobacz także:

TK: Wysokość opłat za przechowywanie zajętego przez urząd celny towaru niekonstytucyjna

TK orzeknie w sprawie zasad naliczania wysokości emerytury